Osmanlı sarayında kurumsallaşan sanat müziği olgusu yalnızca makam, usul, repertuvar ya da saray estetiği üzerinden mi kavranmalıdır? İşte bu soru, elinizdeki kitapta bugüne değin birikmiş kavramsal tabakaların arasından ve geçmişin içinden düşünmeye yönelik bir davetle yanıt arıyor.
Nitekim "Türk Sanat Müziği" başlığı, güncel bir kavramı yinelemekten ya da yeni bir adlandırma önermekten çok yeni tarihsel sorular sorabilmek için yapılmış bilinçli bir tercih olarak belirir. Zira bu çalışmada "sanat müziği" kavramı. Batılı kavrayışın içinden bir estetik kategori olarak değil farklı kültürel-politik evrenlerde kuram, icra, patronaj, temsil ve kanonlaşma ilişkileriyle ortaya çıkabilen bir müziksel yoğunlaşma tipi olarak kavranır. Benzer şekilde "Türk" adı da modern etnik ya da ulusçu bir sabitlik içinde değil tarihsel olarak siyasi-onomastik çeşitlilik bağlamında tartışılır.
Bu yaklaşımla "sanat müziği", Osmanlı dönemine ait donuk bir miras olmaktan çıkarılarak sürekliliği özcülüğe, dönüşümü rastlantısallığa indirgemeyen tarihsel-kuramsal bir öneri içinde yeniden düşünülür. Bu noktada müziği estetik bakımdan kapalı bir alan sayan yaklaşımlarla onu yalnızca mikro tarihsel verilerin toplamına indirgeyen yöntemsel alışkanlıklar arasından bir kuramsal hamle seslenir.
Nihayetinde kitabın Türk sanat müziği kavrayışı, dogmatik bir anlatı ya da kesin bir yöntem sunmaktan ziyade, açık uçlu bir düşünme pratiğine davet eder: uzun erimli iktidar-müzik ilişkilerinin farklı kültürel katmanlarda yeniden bağlamlanabilir olduğu bir hafıza alanı.
